Ik heb veel ervaring opgedaan in de slechtste manieren van leven. Ik ben opgegroeid in een criminele familie. Mijn moeder was verslaafd en zat in de prostitutie. Mijn vader werd ingehuurd voor afrekeningen in het criminele circuit. Ik ben opgegroeid bij mijn oma, maar die vertrok al snel naar Suriname. Ik kwam er alleen voor te staan. Dan ga je dingen doen uit overleving.

Ik ken de wetten van de straat: weet wat het is om te moeten overleven of in situaties terecht te komen waarin je gestoken wordt of moet knokken.

Na een aantal politiecontacten kreeg ik gedwongen hulpverlening. Ik kwam er al snel achter dat je mensen van de straat niet kunt helpen met analyses of met een goed bedoelde poging. Je hebt doorleefde ervaring nodig om te kunnen raken. De eerste ervaring haal je niet uit een boek of opleiding. Gelukkig kwam ik iemand tegen die de oneerlijkheid zag van mijn verleden. Die erkenning was belangrijk voor me.

Ik wist zelf ook: als ik niet zou veranderen zou ik letterlijk op een doodlopende weg terecht komen. Ik heb ervaren dat als je slechte dingen doet dat je dan slechte dingen terugkrijgt. Ik geloof in karma. Dat klinkt misschien zweverig, maar het gaat om energie. Ik had op straat wat verdiend en van het geld dure gympen gekocht. De eerste dag dat ik die gympen aanhad kreeg ik een ongeluk. Niets gebroken ofzo, maar de gympen totaal naar de klote. Dat soort dingen gebeurde steeds weer.

Ik ben gaan reflecteren. Dan ontwikkel je een geweten. Dat heeft ook tot een psychose geleid. Al die trauma’s, alles kwam boven. Dingen die gebeurd waren en dingen die ik had gedaan. In combinatie met blowen. Paranoia, waanbeelden. Ik was aan het overkoken. Een explosie van interne emoties die niet meer onderdrukt konden worden. Ik heb al die dingen doorwerkt.

Nu begeleid ik jongeren. Ik weet dat mijn ervaring niet leidend is, maar dat ik er wel uit kan putten. Door mijn ervaringen heb ik een goed inlevingsvermogen. Ik kan dieper kijken in de psyche van jongeren. En een meervoudig perspectief ontwikkelen op de situatie. Ik weet de routes van logica en onlogica en wat daarvan de consequenties zijn. Ik heb die routes zelf belopen en kan ze vertalen naar de situatie waar jongeren in zitten.

Door mijn ervaringen met psychose, weet ik ook hoe moeilijk het is op iemand te vertrouwen als je veel shit hebt meegemaakt. Als je op straat hebt geleefd dan is je zenuwstelsel overgevoelig. Je weet meteen: Jij bent een goeie of niet. De sleutel tot veranderen ligt in die echtheid.

In de opleiding tot Credible Messenger werd die vertrouwensband al snel opgebouwd met de begeleiders. Dat had ik niet eerder ervaringen: een groep mannen en vrouwen van de straat die zich normaal niet snel kwetsbaar opstellen, een groot ego als bescherming hebben, maar toch opengingen. Dan kan je dingen delen die ertoe doen. Inzichten ontwikkelen en negatief gedrag keren.

ADAMAS heeft een visie waar ik achter sta: mensen van de straat kun je alleen maar bereiken vanuit doorleefde ervaring, aangevuld met professionaliteit. Dat is de enige manier om het leven van mensen die behoorlijk wat hebben meegemaakt positief te kunnen beïnvloeden.